strona główna

numer 39

Ostatnie polskie balony zaporowe



  Pierwszym prototypem zbudowanym w sierpniu 1942 był duży balon zaporowy P.1, 515 m3, przeznaczony do eksploatacji na lądzie. Polish Army Balloon przedstawiał się nader efektownie. Cech nowoczesności nadawała mu opływowa sylwetka wg krzywej Neumarka i sztywne stateczniki Burzyńskiego. Powłokę wykonano z materiału przegumowanego, wyprodukowanego w listopadzie 1941, składowanego przez 10 miesięcy i nieco zleżałego. Sztywne stateczniki miały szkielet z przewymiarowanych rur duralowych o średnicy zewnętrznej 25,4 mm, ale tylko takie były do dyspozycji. Prototyp wykonał pierwszy wzlot koło hali sterowcowej 31 sierpnia 1942. Balon zachowywał się poprawnie nawet przy huraganowym szkwale. Podczas kolejnej próby 10 listopada 1942 kiedy ściągano go w ulewnym deszczu i porywistym wietrze ze zmiennych kierunków, zostało urwane usterzenie, a powłoka rzucona na ziemię, co uczyniło ją niezdatną do dalszego użytku. Konstrukcja wymagała niewielkich usprawnień i stosowania właściwych materiałów lotniczych.



wstecz