strona główna

numer 45

Na początku był khaki... - mundur i broń Lotnictwa Wojskowego



  Kilkakrotnie w swojej historii modyfikowany i ulepszany, poprzez zmiany w ilości guzików, wielkości i kroju kołnierza, charakteryzował się dobrymi własnościami kamuflażowymi, co oczywiście było niezwykle korzystne i pożądane w piechocie, ale w lotnictwie już nie koniecznie. Lotnicy nie potrzebując indywidualnego kamuflażu szukali mundurowej odrębności, wyróżnienia spośród innych broni, zazdrościli kawalerzystom barwnych otoków, proporczyków i innych atrybutów elitarnej formacji. Sami także czuli się elitą i pragnęli wyrazu tej przynależności w formie odrębnego munduru, musieli na to poczekać aż do 1936 r., do wielkiej reformy mundurowej. W początkach lat 20-tych musieli się zadowolić wersją oszczędnościową - mundurem ogólnowojskowym z elementami określającymi przynależność do Lotnictwa Wojskowego. Najistotniejsza była ciemno-żółta barwa broni przyporządkowana awiacji jeszcze przepisami z 1917 r., w barwie broni były patki na kołnierzach kurtek wz.19, otrzymywali je szeregowi i oficerowie.



wstecz